خطبه ۲۲۷ نهج البلاغه:
پروردگارا ! تو برای دوستانت بهترین مونسی و برای براوردن نیازهای آنان که به تو توکل کنند ،
از همه حاضرتری. رازهای درونشان را می بینی ، و از نهان هایشان باخبری ، و اندازه ی
بینایی شان را می شناسی. رازهایشان بر تو معلوم است و دلهایشان در حسرت دیدار تو سوخته
است. اگر اندوه تنهایی آنان را به وحشت اندازد یاد تو با آنان انس می گیرد، و اگر باران بلاها بر
سرشان فرو ریزد به پناه جستن از تو روی می آورند ، زیرا می دانند زمام همه ی امور به دست
توست ، و همه ی کارها از مشیت تو بر می خیزد.
پروردگارا ! اگر از بیان خواسته ام ناتوانم ، یا در حیرتم که از تو چه بخواهم ، خودت مرا به آنچه
صلاحم در آن است رهنمون شو ، و دلم را به نقطه ای که خیزم در ان است متوجه ساز ،
که چنین رهنمودها و کارسازی هایی از تو بیگانه و عجیب نیست.
پروردگارا ! با من به عفوت رفتار کن و به عدلت رفتار مکن.